City of Glass (1985), de eerste band van The New York Trilogy, is een doolhof van identiteit, taal, en perceptie. Hier zijn de centrale thema's:
Quinn's wisselende persona's—schrijver, detective, impostor—onderzoeken hoe kwetsbaar zelfkennis kan zijn. Hij verliest zich in een rol die hij uitvindt.
De roman vervaagt feit en fictie; Quinn's leven samenvloeit met het detectiververhaal dat hij schrijft. De kaart wordt het gebied.
Woorden construeren realiteit; verhalenvertellen wordt een instrument voor controle en interpretatie. Het Stillman-experiment (een kind isoleren om "originele" taal te herstellen) benadrukt dit.
Quinn's vervreemding spiegelt de moderne zoektocht naar betekenis in een onverschillig universum. Hij kijkt, wacht, registreert—nooit echt verbindend.
Niet-lineair verweeft verleden en heden, chronologische zekerheid ontwrichtend. Het verleden is niet vast; het wordt herschreven door het herinneren.
Onderzoeking spiegelt Quinn's zoektocht naar zelfbegrip. Het mysterie is niet "wie deed het" maar "wie ben ik?"
Willekeurige, onverklaarbare gebeurtenissen dwingen rationele uitleg, reflecterend het inherent onzekere van het leven. Het universum biedt geen aanwijzingen.
Zelf-referentiële structuur trekt aandacht naar narratieve conventies, de lezer betrokken bij het fictie-maken. Auster verschijnt als personage.
Auster's gelaagde verhaallijn nodigt continue herinterpretatie uit—elke lezing onthult nieuwe gangen in de glazen stad.