Hier is een overzicht van de belangrijkste ideeën van Kuhn:
* Normale wetenschap: De wetenschap opereert binnen een dominant ‘paradigma’ – een reeks gedeelde aannames, theorieën en methoden die definiëren wat als legitiem wetenschappelijk onderzoek wordt beschouwd.
* Anomalieën: Naarmate de wetenschap vordert, ontstaan er anomalieën of inconsistenties die het bestaande paradigma uitdagen.
* Crisis: Als deze anomalieën zich ophopen en niet door het bestaande paradigma kunnen worden verklaard, ontstaat er een crisis.
* Wetenschappelijke revolutie: Er vindt een wetenschappelijke revolutie plaats wanneer een nieuw paradigma opduikt, dat een meer omvattende en bevredigende verklaring biedt voor de afwijkingen. Dit nieuwe paradigma wordt dan het dominante paradigma, wat leidt tot een verschuiving in de manier waarop wetenschap wordt uitgevoerd en begrepen.
Belangrijkste gevolgen van Kuhns werk:
* De traditionele kijk op wetenschappelijke vooruitgang uitgedaagd: Kuhn betoogde dat wetenschappelijke vooruitgang geen lineaire accumulatie van kennis is, maar eerder een reeks revolutionaire verschuivingen in paradigma's.
* Introductie van het idee van incommensurabiliteit: Verschillende paradigma’s zijn vaak incommensurabel, wat betekent dat ze niet direct vergelijkbaar of in elkaar vertaalbaar zijn.
* Benadrukte de rol van sociale en historische factoren in de wetenschap: Kuhn betoogde dat wetenschappelijke vooruitgang niet alleen wordt bepaald door objectief bewijs, maar ook wordt beïnvloed door sociale en historische factoren.
Kuhns werk heeft een diepgaande invloed gehad op de wetenschapsfilosofie, de geschiedenis van de wetenschap en zelfs op de sociale wetenschappen. Het helpt ons te begrijpen hoe wetenschappelijke kennis evolueert en hoe de aard van de wetenschap in de loop van de tijd verandert.