Bertolt Brecht: De Revolutionair Die Theater Laten Denken
Bertolt Brecht (1898–1956) wilde niet dat je voelde. Hij wilde dat je dacht. Hij revolutioneerde 20e-eeuws theater door zeven pijlers.
- Episch Theater: Non-lineair, historisch, didactisch. Presenteert gebeurtenissen als aan te tonen feiten, niet emotionele reizen.
- Vreemdmaakingseffect (Verfremdungseffekt): Technieken – directe adres, liedjes, plakaten, zichtbare verlichting – om passieve immersie te voorkomen. "Maak het bekende vreemd."
- Marxistische Politiek: Theater als instrument voor maatschappelijke verandering. Blootlegt kapitalisme, fascisme, oorlog. Mother Courage verkoopt haar kinderen aan de oorlog; het publiek ziet de transactie.
- Componistenpartnerschappen: Kurt Weill (Threepenny Opera), Hanns Eisler. Liedjes als commentaar, niet personage-uitdrukking.
- Seminale Stukken: Mother Courage, Galileo, The Good Person of Szechwan, The Caucasian Chalk Circle.
- Wereldwijde Invloed: Postmodern theater, politiek theater, devised theater, documentair theater – allen schuldigen DNA aan Brecht.
- Erepenningen: Kleist Prijs (1922), Stalin Vredesprijs (1954).
Brecht maakte het toneel een laboratorium voor kritisch bewustzijn. De vierde muur is niet gebroken; het is van glas zodat je de machine kunt zien.