Pantomime gebruikt gezichtsuitdrukkingen en bewegingen om een boodschap over te brengen of een verhaal te vertellen. Dans en acrobatie dragen bij aan de vaardigheden die nodig zijn om pantomime te performen. Terwijl pantomime een theaterstijl definieert, worden mensen die pantomime performen bekend als mimes of clowns.
Pantomime ontstond tijdens de Middeleeuwen. Pantomimus, een Griekse vorm van solodans, toonde zowel tragische als komische bewegingen. Deze kunstvorm was onderdeel van de Romeinse cultuur tot de christelijke kerk pantomime in twijfel trok en het verbood. De overheid tegenging de christelijke mening door christenen te verplichten bij te wonen bij Romeinse theaterprestaties van pantomime. Uiteindelijk won de kerk en werd pantomime van het toneel verboden.
Tijdens de Italiaanse Renaissance kwam pantomime terug en heette Commedia dell'arte. Optredens verspreidden zich snel door heel Europa, vestigden zich in Parijs, Frankrijk en uiteindelijk Engeland. De vaste sterren in deze producties waren Pagliacio en Arlecchino. Deze kunstvorm communiceerde taalkundige barrières, aangezien artiesten niet de lokale taal hoefden te spreken.
Terwijl Commedia dell'arte in de 18e eeuw bloeide, maakte pantomime een diepe indruk op de hogere kringen. In 1715 verslapten regels en pantomimes toonden meer natuurlijke uitdrukkingen in grotere vrijheid. Johann Jacob Engel schreef de Mimic in 1786, waarbij het idee incorporeerde dat stille gebaren in plaats van spraak de ware innerlijke geest van het individu uitdrukten.
In de 19e eeuw beperkte de populariteit van Engels Royal Ballet pantomime tot de circuswereld. Joseph Grimaldi kwam naar voren als een van de stichters van vroege clownerie, met pantomime in veel van zijn routines. In Engeland ontstond een traditie die pantomime-optredens beperkte tot Kersttijd. Optionele vormen van pantomime verschenen, inclusief Henriette Hendel-Schutz's "levende plaatje," Jacques Lecoq's gymnastiek, en Jean-Gaspard Deburau's stafvechtbewegingen.
Veel individuele kunstenaars ontwikkelden hun vak in de 20e eeuw, combineren pantomime met andere kunstvormen. Carl Godlewski toonde kenmerken van pantomime, circusacrobatie en dans. Buster Keaton en Charles Chaplin gebruikten pantomimevaardigheden in theater toen stille films op het toneelscherm verschenen. Etienne Decroux richtte de eerste pantomimeschool in Parijs op in 1930. Uiteindelijk kwam Marcel Marceau uit de school naar voren en populariseerde de solo-pantomime-prestatie. In de jaren '70 vormden dansensembles en waren instrumentaal in het collectief uitvoeren van pantomime.