William Congreve's 1700 komedie disecteert Restauratie-samenleving met chirurgische precisie. Onder het glitterende dialoog ligt een scherpende kritiek:
Aristocraten (Lady Wishfort, Sir Wilfull) obsesserend over mode, klatsch, en huwelijksmarkten – lege ritualen die leegere levens maskeren.
Matches worden onderhandeld voor geld en titel (Mirabell/Millamant's proviso-scène); liefde is secundair, indien überhaupt overwogen.
Vrouwen als eigendom; Millamant's scherpte is haar enigste macht. Lady Wishfort's wanhoop om te herhuwen blootstelt brutale leeftijdsdiscriminatie.
Fainall en Mrs. Marwood plannen overspel en chantage terwijl ze poseren als deugdzam.
Mirabell (gentleman maar niet edelman) moet aristocraten uitleggen om Millamant te winnen; klassebarrières blijven ondanks slimheid.
Congreve gebruikt scherpte om een wereld te blootleggen waar schijn > wezen.