Alan Ayckbourn schreef Absurd Person Singular (1972) als reactie op het stijgende materialisme en sociale fragmentatie die hij observeerde in het 1970s Britannië. Drie opeenvolgende kerstfeestjes—elk in een ander echtpaars keuken—onthullen de leegte achter middelklassenfaçades.
Ayckbourn wilde dramatiseren een samenleving waar uiterlijk en bezittingen dueer zijn dan echte verbinding. De titel weerspiegelt elk personages "absurde" optreden van normaliteit die onzekerheid en ongeluk maskert. Het stuk beweegt van komedie naar duisternis naarmate de machtsdynamiek verschuift: het stijgende paar (Ronald & Marion) klimt; het dalende paar (Geoffrey & Eva) daalt; het welvarende paar (Sidney & Jane) blijft broos.
Het stuk blijft een repertoire vastbestanddoor zijn mengeling van lachen en stille verwoesting.