De enkele meest significante verschil tussen Shakespeares oorspronkelijke publiek en moderne theatergangers is culturele geletterdheid – de gedeelde kennis, verwijzingen, en theaterconventies die een stuk direct laten resoneren.
Een publiek in het Globe in 1600 bezat een vloeiende, intuïtieve greep op de grondstoffen van de stukken. Ze kenden de bijbelse verhalen, klassieke mythes, en Engelse geschiedenis waarnaar Shakespeare verwijst. Ze begrepen de politieke onderstromen, de sociale hiërarchieën, en de actualiteitsgrappen. Cruciaal, ze waren vloeiend in de conventies van het toneel: ze accepteerden monologen als interieure gedachte, asides als vertrouwelijke fluisteringen, en dubbelen als praktische noodzaak, niet als verwarring. De stukken ontmoetten hen op hun eigen grond.
Moderne publiek mist doorgaans deze gedeelde encyclopedische achtergrond. We hebben programmaboekjes, pre-show talks, regisseurlijke aanwijzingen, of educatie nodig om dezelfde resonanties te ontgrendelen. De allusies zijn opaak; de conventies kunnen kunstmatig voelen.
Toch brengt het moderne publiek zijn eigen lens mee: hedendaagse gevoeligheden gevormd door psychologie, gender-theorie, postkoloniale kritiek, en rassenawareness. Deze perspectieven hervormen interpretatie, vaak onthullend dimensies die het oorspronkelijke publiek niet kon zien. De kloof is echt, maar het is geen eenrichtingsverlies; het is een verschuiving in het hermeneutisch kader.