Voor Twitter had ontevreden publiek luidere, rommeligere, meer directe feedbackmechanismen.
Kuatere handen die lage-frequente "booooo" versterken. Storend, visceraal, soms actoren van het toneel dwingend. Opera's "loggione" (gallerijgoden) gespecialiseerd in chirurgisch fluiten.
Rot fruit (tomaat is mythisch maar echt), noten, munten, programma's, schoenen, pruiken. Gevaarlijk—letsel, rellen. 1849 Astor Place Riot (NYC) begon met theaterrivaliteit + klassenoorlog + gegooide voorwerpen; 20+ doden.
Netter maar verwoestend. Massa-exodus midden in act = openbare vernedering. Kon resterende run annuleren. Sarah Bernhardt speelde eens voor een leeglopend huis—ze speelde door.
Modern wapen. Printcritici (Shaw, Beerbohm, Tynan) konden voorstellingen laten sluiten. Nu: Yelp, Google, TikTok, Twitter—gedemocratiseerd, direct, permanent. Een slechte recensie gaat viraal voor de eerste applaus.
Fysieke agressie → economische druk → reputatieschade. De macht van het publiek verschuifde van vuisten naar portemonnees naar klikken. Maar de boodschap blijft: wij kijken, en wij oordelen.