George Lucas bouwde geen sets voor American Graffiti – hij vond ze. De authentieke 1960s-vibe van de klassieker uit 1973 kwam door op te nemen op echte Noord-Californië-locaties die nauwelijks waren veranderd sinds de tijd die ze afbeelden.
Door echte diners, echte straten, echte neon te gebruiken – in plaats van studiobacklots – ving Lucas de tastbare textuur van een specifieke tijd en plek. De auto's waren geen requisieten; ze waren de echte machines waar kinderen hun loon in staken. Die authenticiteit is waarom de film nog steeds voelt als een tijmachine, niet als een tijdperkstuk.