Letterlijk? Niemand – de hemel is geen fysiek doek. Maar als je bedoelt: artiesten beroemd om de hemel af te beelden met transcendente vaardigheid, dan transformeerden deze meesters atmosferische weergave tot hoge kunst.
Impressionismes dichter van licht. Impression, Sunrise (1872) noemde de beweging. Zijn Hooibergen en Rouen Kathedraal reeksen vangen dezelfde hemel onder radicaal ander licht – bewijzend dat de hemel nooit twee keer hetzelfde is.
De Sterrennacht (1889) is de beroemdste hemel in de kunstgeschiedenis. Zwevend, emotioneel, bijna levend. Zijn hemels externaliseren innerlijke turbulentie – cyaan, kobalt en gewelddadige geelen die spirituele crisis uiten.
Romanticisme's meester van de erhabene hemel. Wanderer above the Sea of Fog, Monk by the Sea – kleine mensen verdeeld door oneindige, humeurige hemelen. De hemel als goddelijke confrontatie.
Minimalistische hemeldichteres. Sky Above Clouds reeks (1960s) – enorme, afgeplatte, luchtperspectieven uit vliegtuigvensters. Wolken als abstracte vorm, licht als zuivere kleur.
De "Schilder van Licht." The Fighting Temeraire, Rain, Steam, and Speed – hemels oplossend in storm, stoom en zonsondergang. Pre-impressionistische atmosferische dissolutie.
Fotografen en videografen vangen nu de vluchtige schoonheid van de hemel: timelapses van wolkenvorming, Melkweg-panorama's, stormjacht-beelden, raketaanvalscontrails. De hemel blijft kunst's meest democratische onderwerp – toegankelijk voor iedereen, gemasterd door weinig.