Kunstenaars gebruiken klei voor figurines sinds ~5e eeuw v.Chr., toen ze vruchtbaarheidstotems maakten voor prehistorische rituelen. Moderne plasticiteit biedt geavanceerde materialen als polymere klei en olie-gebaseerde verbindingen voor levenschte of abstracte figurines. Verschillende verbindingen bieden specifieke voordelen: uithardingssnelheid, verfbaarheid, vormbaarheid, gebruiksgemak.
Lucht drogen of bakken in conventionele oven. Kiln-vuren vereist speciaal apparaat en extreme hitte, gereserveerd voor keramiek. Simpelste voor thuis/school: lucht-drogende klei, maar minder duurzaam dan oven-bakende. Voorbeeld lucht-drogend: natuurlijke aardeklei. Oven-bakend: polymere klei. Na uitharden: schilderen met acryl of temperaverf.
Meer flexibiliteit om te vormen en hervormen. Ideaal voor animatie met video of time-lapse. Omdat het niet uithardt, is het kwetsbaarder. Bevat klei gemengd met olie, was of hars als basis. Let op: je kunt niet schilderen als je deze klei gebruikt.
Professionele gereedschappen niet noodzakelijk, maar verbeteren detail en levendigheid. Beeldhouwmesjes/schermessen (scalpel/stanley-achtig) helpen kleiblokken verdelen en overtollig materiaal wegnemen. Draadeinde modeleringsgereedschappen (penachtig met lus) voor textuur schrapen. Naalden voor precieze lijnen en detail.
Interne armaturen zijn belangrijke techniek. Makkelijk te maken van draad en aluminiumfolie. Als skelet ondersteunen ze delen die versterking nodig hebben. Verleng draden om figurine op displaybasis te bevestigen. Aluminiumfolie armaturen (vooral grote figurines) verminderen benodigde klei en maken object sterker. Voor veilige binding metaal-klei: bekleed armatuur met polyvinylacetaat (PVA) lijm, laat drogen voordat klei erop komt.