De term "Zure Regen" werd voor het eerst in 1872 geprägt door de Engelse wetenschapper Robert Angus Smith, die ontdekte dat vegetatie schade kon oplopen door neerslag met zuurinhoud, en dat de meeste zure regen zou vallen in steden en dorpen met industriële ontwikkelingen. Maar pas 100 jaar later werd zure regen beschouwd als een milieuprobleem dat ook significant schade kon veroorzaken aan door de mens gemaakte structuren, inclusief monumenten en standbeelden.
In chemische termen wordt neerslag als zure regen gecategoriseerd wanneer de pH-waarde lager is dan 5,6. De chemicaliën en verbindingen in het regenwater bevatten hoge hoeveelheden salpeterzuur en zwavelzuur, die gevormd worden wanneer fossiele brandstoffen worden verbrand en in de atmosfeer vrijkomen. De bronnen voor de gevaarlijke zuren worden gevormd door door de mens gemaakte bronnen, inclusief industriële installaties, machines en auto's, maar ook elektriciteitscentrales.
Zure regen beïnvloedt stenen materialen die traditioneel gebruikt worden bij het vormgeven van monumenten en standbeelden, inclusief marmer en kalksteen. De meeste stenen materialen bevatten calciumcarbonaat dat wordt opgelost door het zwavelzuur in zure regen. Andere componenten van de zure regen neerslaan op marmer en kalksteen en bouwen zware kristallen op genaamd gips. De kristallen breken stukken van het standbeeld of monument af. In beide gevallen zal de steen eroderen en het monument vernietigen. De meeste historische monumenten en standbeelden in de VS zijn gebouwd van marmer en kalksteen, inclusief het Kapitol in Washington D.C..
Monumenten en standbeelden kunnen ook in diverse metalen geproduceerd worden, inclusief brons, koper, ijzer of staal, die allemaal kunnen achteruitgaan door de effecten van zure regen. Als zuur in contact komt met metaal, treedt een electrochemische reactie op waarbij het metaal elektronen verliest en overgaat in een andere vorm waarbij het oplosbaar wordt. Dit wordt zichtbaar door corrosie, of roest. Hoe meer een standbeeld blootgesteld is aan zure regen, hoe groter de schade aan het oppervlak, aangezien de roest zich door het metaal opfreest en stukken afbreekt.
Eén manier om schade aan monumenten en standbeelden door zure regen te verminderen, is het gebruik van materialen die bekend zijn als zuurbestendig. Graniet is bekend om zijn duurzaamheid en wordt traditioneel gebruikt voor vloeren en oppervlakken die regelmatig blootgesteld zijn aan zurige stoffen, inclusief keukenwerkbladen. Het vervangt nu steeds vaker marmer en kalksteen in de productie van monumenten en sculpturen. De metaalindustrie heeft verschillende nieuwe materialen ontwikkeld die meer zuur- en corrosiebestendig zijn dan traditionele producten. Andere beschermende maatregelen zijn zuurbestendige coatings en harsen die stenen en metalen beschermen tegen de penetratie van zure regen. Ondertussen heeft de Environmental Protection Agency (EPA) een Zure Regen Programma ontwikkeld dat erop gericht is zwaveldioxide- en stikstofoxide-emissies te verminderen die veel van de schade aan monumenten en sculpturen veroorzaken. Het programma stelt jaarlijkse emissielimieten op voor industriële installaties die de meeste schadelijke stoffen produceren.