Bronsgieten door middel van gieten is al duizenden jaren een traditionele vorm van sculptuurmaken, vanwege de polieter en schoonheid van afgeronde brons sculpturen. Ook was brons, een mengsel van tin en koper en andere materialen, sterker dan andere metalen die voor de Brontijd ontdekt waren. De Riace Warriors (twee Griekse klassieke bronsfiguren) zijn een voorbeeld van de duurzaamheid van brons, aangezien ze eeuwenlang verloren lagen onder water voordat ze in de 20e eeuw weer ontdekt werden. Terwijl brons sculpturen oorspronkelijk door Aziatische culturen in gieten werden gegoten, begonnen de Oude Grieken vanaf 800 v.Chr. de grootste invloed op de Westerse cultuur uit te oefenen door het voortdurende gebruik van de "verloren was methode", een van de vroegste vormen van gietgebruik.
Brons is een gewenst metaal om in een giet te gieten, deels vanwege zijn neiging om net voordat het volledig afkoelt en uithardt, uit te rekken. Hierdoor vult het brons de giet volledig op.
De Oude Grieken wurden meesters van de menselijke vorm door de creatie van holle bronsfiguren. Ze begonnen met een klei sculptuur, omdat klei hoge hittegraden kan weerstaan. Deze klei sculptuur werd vervolgens met was bedekt. De laatste laag klei over de was zou de giet vormen. Deze sculptuur werd verhitzt, en het was zou smelten en uit een gat in de bodem van de giet vloeien, vandaar "verloren was". Gesmolten brons werd in de door het was achtergelaten holte gegoten, en naarmate het brons uitharde, vormde het een dunne brons sculptuur die een exacte kopie was van het origineel. De binnenste klei kon uitgeschraapt worden door een gat in de bodem van de brons.
Het proces moet beginnen met een positieve vorm, of een afgeronde sculptuur in hout, gips, steen of klei. Moderne bronsgieters hebben meer opties wat betreft het origineel, omdat dit originele stuk niet blootgesteld wordt aan hoge hitte. Moderne bronsgieters bedekken de originele sculptuur met een type polyurethaan rubber of silicone rubber, en omhullen het vervolgens met gips om een exacte negatieve (of giet) van de originele positieve sculptuur te creëren. Deze rubberen giet kan van de originele sculptuur afgenomen en weer samengezet worden. De giet wordt gebruikt om wassculpturen te maken die identiek zijn aan het origineel. Het was moet op 210 graden verhitzt worden om in de rubberen giet te vloeien. De wassculpturen, identiek aan de originele sculptuur, worden in gips bedekt om nog een giet te creëren door middel waarvan het brons gegoten kan worden, waarbij het was in het proces smelt en de finale positieve brons ontstaat.
De afgeronde bronsen uit Oude en Moderne culturen kunnen ratten (verheven bultjes) of steunen hebben die eruitsteken en die afgeschuurd moeten worden. Sommige fijn detailwerk kan toegevoegd worden, zoals het plaatsen van halve edelstenen in de oogkassen (bijvoorbeeld de Griekse Wagenlenker van Delphi). Oude culturen begraven sommige van hun bronsen om het chemische proces van het creëren van een patina, of groene verwitterde kleur, aan het brons te versnellen. In moderne bronsgieting kunnen speciale chemicaliën gebruikt worden om dit proces bijna direct in gang te zetten.