Esthetische vorm begon als de roodbruine aardachtige stof die het edele bestaan van de mens voor het eerst vastlegde. Na duizenden jaren is de vorm gegroeid om het lichte abstracte idee te omarmen dat nu een wijze eminentie veredelt. Een kunstwerk in klei verbeeldt een samengevoegde gevoel. De rol van de handen van de beeldhouwer is voortgeschreden van vormgever van de mens tot smeder van het abstracte idee.
Terracotta, "gebakken aarde", werd gebruikt in culturen die de geschiedenis predateren. Een levendig realistisch lichaam is te zien in de klei figuur "Venus van Willendorf" gedateerd 24.000 tot 22.000 v.Chr. In de oudheid was een klei figuur een ruwe gelijkenis. De "Vrouw met Opgeheven Armen" uit de 7e eeuw v.Chr. onthult een karakter inhoud in een plaats boven de maatschappij. De oude volken vonden vastgerichte rituele betekenis in onsterfelijken belichaamd in klei vorm.
Klei werken valideerden de orde bepaald door heersers en priesters in een strikte hiërarchie. Het ideaal voor een beschaving geregeerd door onsterfelijken werd vertegenwoordigd in de elementen van klassieke vorm die ofwel politiek of religie uitdrukten. Eenheid in de Griekse standbeeld van Nike uit de late 5e eeuw v.Chr. uit de klassieke zuiverheid. In de "Heraion" tempel gewijd aan Hera, houdt de harmonie van granaatappels en een pijnappel voorspoed.
Terracotta steeg tot een gouden distinctie tijdens de Renaissance. De mens werd bevrijd van de last van een supreme hiërarchische orde. In klei herkenden de kunstenaars de nieuwe plaats van een burger in een beeldhouwvorm die door allen gezien kon worden. Met een geloven in humanisme, vervingden de kunstenaars de plicht die de vorm rigide hield met een schoonheid die de beeldhouwkunst genadeloos maakte. Na Michelangelo Buonarroti aandacht trekte door in klei te werken als leerling in Bertolds school, demonstreerde hij een toewijding aan het ware menselijke onderwerp. Werken door Luca della Robbia bevestigden het naturalisme en een nieuwe charme. Zijn geschilderde terracotta beeldhouwwerken hadden een overweldigende briljantie in karakter en kleuren met een permanente frisheid.
Aan het einde van de 18e eeuw greep de orde van de beschaving weer de aandacht van de kunstenaar. Tegelijkertijd werd een beeldhouwer verlicht door de rede over het belang van het zelf. Perfectie in een ideale observatie van gezag was in evenwicht met een achting voor de edelheid van een prominente burger. Antonio Canova creëerde de definitieve elegante vormen die bloeiden wanneer bekeken. Een karakteristieke neiging van figuren bewoog de Rococo stijl van Clodion.
Vorm is weer vrij. Cultuur gekend door een burger met een edele betekenis in de maatschappij is het centrum voor een genadige idee. Een nieuwe vorm toont een nationale burgerplicht gezien vanuit het perspectief van de burger. Moderne kunstenaars proberen nu de schoonheid in proportie van het geheel om een zuiver abstract idee uit te drukken. In de vroege jaren 1890 stelde Rodin in het "Hoofd van Balzac" een eeuwige schoonheid voor het gewone leven en een psyche die publiek gemaakt werd. Voor de "Rosita" standbeeld, vormde Aristide Maillol de artistieke menselijke vorm door natuurlijke lichamelijke vormen te gladstrijken in een formele subtiele schoonheid die leeft als een type.