In een vacuum vallen een veer en een hamer vanaf dezelfde hoogte gelijktijdig – Galileo's principe, beroemd gedemonstreerd door Apollo 15-astronauten op de Maan. Maar hier op aarde verandert luchtdruk alles.
Wanneer een voorwerp door de atmosfeer valt, botst het op luchtmoleculen, wat een weerstandskracht (drag) creëert die de zwaartekracht tegengaat. De grootte van deze weerstand hangt grotendeels af van het dwarsdoorsnede-oppervlak en de vorm van het voorwerp. Een groter, platter voorwerp presenteert meer oppervlak aan de aanstaande lucht, wat aanzienlijk meer weerstand genereert dan een compact, stroomlijnd voorwerp van dezelfde massa.
Naarmate het versnelt, neemt de weerstand toe tot hij de zwaartekracht evenaart. Op dat moment stopt de versnelling en bereikt het voorwerp zijn eindsnelheid. Omdat het grotere, plattere voorwerp bij elke gegeven snelheid meer weerstand ervaart, bereikt het de eindsnelheid eerder – en bij een lagere snelheid – dan zijn compacte tegenhanger. Het compacte voorwerp sneedt efficiënter door de lucht, versnelt langer en bereikt een hogere eindsnelheid, dus landet eerst.
Dit principe verklaart waarom parachutes werken: ze vergroten het oppervlak dramatisch om de weerstand te maximaliseren en de eindsnelheid te minimaliseren voor een veilige daling. Het is ook waarom parachutisten hun ledematen spreiden om te vertragen en zich in een compacte houding buigen om te versnellen.
Hoewel zwaartekracht gelijk trekt op gelijke masses, behandelt de atmosfeer ze heel anders op basis van vorm en afmeting.