Na tien jaar van wreed armoede de schuld afbetalend voor een vervangende diamanten ketting, ontmoet Mevrouw Loisel haar vroegere vriendin Mevrouw Forestier op de Champs-Élysées. Ze bekent de waarheid: de verloren ketting was vervangen tegen ruïneuze kost.
Mevrouw Forestier, geschokt, onthult de verpletterende ironie: "Oh, mijn arme Mathilde! Mijn was vals. Het was maximaal vijfhonderd franc waard!"
De onthulling is het denouement — een moment van cathartische horror. De Loisel's offerden hun jeugd, schoonheid, en comfort voor een pastem imitatie. Het verhaal sluit af op Mathildes holle realisatie: al dat lijden, voor niets. Maupassant's meesterstreep: de ketting was nooit de schat; de illusie ervan vernietigde hen.