Griekse beeldhouwkunst onderging een radicale transformatie over drie perioden, elk herdefiniërend wat de menselijke vorm kon uiten.
Kouroi en korai — rigide, frontaal, symmetrisch. 'Archaïsche glimlach.' Focus op type, niet individu. Anatomisch onderzoek begint maar dient patroon.
Contrapposto (gewichtsverschuiving) introduceert levende ritme. Myron's Discobolus, Polykleitos' Doryphoros — actie bevroren op piekspanning. Emotie is geremd; edelheid domineert.
Elke fase bouwt op de vorige: anatomie → beweging → psychologie. Griekse beeldhouwersidden steen om in een taal voor de menselijke conditie.