Mary Shelley's Frankenstein geeft ons een levendige, doemdenkende beschrijving van het Weez—verre van het platte-hoofd, bout-nek icoon van de bioscoop. De roman schetst een wezen van contradictorische kwaliteiten: enorme kracht gehuisvest in een frame dat viscerale gruwel oproept.
Een groot, spierig, afschuwelijk wezen wiens gruwelijke uiterlijk onmiddellijke vrees oproept in allen die hem aanschouwen.
Staat ongeveer acht voet (2,44 m) hoog, hij torent over gewone mensen. Zijn lichaam is goed geproportioneerd en spierig, wat enorme fysieke kracht weerspiegelt.
Zijn huid is geel, gerimpeld en perkamentachtig, knappig de spieren en aderen bedekkend. Het is bedekt met littekens van zelf-toegediwde wonden en worstelingen tijdens zijn dwaaltocht.
Lang, zwart en golvend, hangend los om zijn hoofd en schouders.
Zijn lichaam wordt bijgehouden met steken en bouten, het viscerale bewijs van Victor Frankenstein's experimentele proces.
Ondanks zijn angstaanjagende uiterlijk, is zijn houding gekenmerkt door diepe droefte, isolatie en een desperaat verlangen naar gezelschap—wat zijn verwerping door de mensheid nog tragischer maakt.