Ismene's weigering om deel te nemen aan Antigones begrafenisplan is geen eenvoudige lafheid – het is een complexe houding geworteld in echte angst, respect voor autoriteit en een pragmatische afweging van gevolgen. Hier is een opsplitsing van haar redenering.
Creon heeft expliciet de dood gesteld voor wie Polyneices begraaft. Ismene neemt deze dreiging letterlijk en serieus. In een wereld waar staatsmacht absoluut is en executie publiek, is haar angst rationeel, niet zwak.
Haar regel – "We are women... not born to contend with men" (regel 62) – vattet haar wereldbeeld samen. Ze accepteert de patriarchale orde: mannen heersen, vrouwen gehoorzamen; de koning beveelt, onderdanen gehoorzamen. Voor haar is ongehoud niet dapper – het is onnatuurlijk en gedoemd.
Ismene ziet geen praktisch voordeel. Polyneices is dood; hem begraven herstelt hem niet. De daad zou hen beiden doden en hun zus (en misschien anderen) achterlaten. Ze weegt kosten‑baten en vindt alleen verlies.
Ze vreest dat ongehoud van de koning ook de goden die de burgerlijke orde bewaken, kan kwetsen. In Griekse gedachte waren de polis en het goddelijke verweven; het uitdagen van de éne kon de ander destabiliseren.
Toen Antigone gearresteerd wordt, probeert Ismene de schuld te delen – claimend dat ze meedeed. Antigone wijst haar af, weigerend haar te laten sterven voor een daad die ze niet deed. Ismene's reis van weigering tot poging tot martelaarschap onderstreept haar conflictueuze positie: ze belichaamt conventionele gehoorzaamheid, maar liefde voor haar zus is groot genoeg om mee te sterven.
Ismene is niet Antigones foil in eenvoud; ze vertegenwoordigt de gewone menselijke berekening die Antigones absolute toewijding zo buitengewoon – en zo gevaarlijk – maakt.