In Deel III van Coleridges The Rime of the Ancient Mariner naderd een spookschip met twee verpersoonlijkte figuren:
Een grim, skeletachtige figuur die sterfelijkheid vertegenwoordigt. Hij eist het leven van de 200 bemanningsleden die een voor een sterven, hun zielen gaan naar hem.
Een ontzettend mooie vrouw met 'dunne lippen' en 'lang, plooierig, zeewier haar.' Ze wint het leven van de Zeeman in een dobbelspel – veroordelend hem om te blijven leven met zijn schuld, een lot erger dan de dood.
Deze figuren belichamen de centrale spanning van het gedicht: de Zeemans misdaad (het doden van de albatros) eist straf, maar zijn ware boete is uithoudend – getuige zijn, gedwongen zijn verhaal te delen.