Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Beeldhouwkunst

De Torenval In Vertigo: Hitchcock's Bepalende Beeld

De missieklokkentoren. De spiraaltrap. Kim Novak's Madeleine Elster die valt — rug doorgebogen, mond open, stille schreeuw. James Stewart's Scottie Ferguson, gelamd door hoogtevrees, kijkend van beneden. Het is het beeld waar Vertigo (1958) omheen gebouwd is.

De Scène

Scottie, gepensioneerde detective, ingehuurd om Madeleine te volgen (schijnbaar bezeten door haar zelfmoordige grootmoeder). Hij volgt haar naar Mission San Juan Bautista. Ze rent de toren op. Hij volgt, vertigo bevriest hem op de trap. Ze valt. Hij bereikt de top te laat.

De Twist

De val is geïnscèneerd. Madeleine is Judy Barton, ingehuurd door Gavin Elster om een spookverschijning/bezetting te vervalsen zodat Gavin zijn echte vrouw kan doden en het als zelfmoord laten lijken. De torenscène is het "bewijs." Scottie's vertigo maakt hem een ongewilde getuige.

Waarom Het Blijft

Visuele grammatica: De dolly zoom (vertigo-effect) — camera beweegt vooruit, zoom trekt terug — vervormt ruimte, externaliseert Scottie's interne vervorming. Uitgevonden hier (Irmin Roberts, cameraoperator).
Kleur: Madeleine's grijze pak, groene auto, de toren's witte stuc, het rode dakpannen — Hitchcock's palet als psychologische code.
Gender: De "dode vrouw" leeft. De "getuige" is medeplichtig. De blik is gewapend.

Niet De Enige Toren

Later dwingt Scottie Judy de klim na op dezelfde missie. Ze valt weer — dit keer voor echt. De eerste val was theater; de tweede is waarheid. De toren omringt de leugen.

Beeldhouwkunst

Related Categories