Prins Hendrik (1394–1460), derde zoon van Portugal's Koning Jan I, bezocht nooit een universiteit of formele academie. Koninklijke opvoeding in 15e-eeuws Portugal betekende particuliere tutors aan het hof – wiskunde, astronomie, kartografie, talen, militaire strategie. Maar Hendriks erfenis is niet wat hij leerde; het is wat hij bouwde.
Rond 1419 vestigde Hendrik een basis in Sagres, het zuidwestpunt van Portugal's Algarve. Het was geen "school voor navigators" met curricula en diploma's. Het was een samenwerkingsonderzoekscentrum dat aantrok:
Hendrik finansierde expeditities langs Afrikas kust (Kaap Bojador 1434, Kaap Verde 1444, Sierra Leone 1460). Elke terugkeer bracht data – stromingen, winden, oriëntatiepunten, dieptes – die Sagres synthetiseerde in betere kaarten en zeilrichtingen. De karveel, vervolmaakt onder zijn patronage, maakte de reizen van Dias (Kaap de Goede Hoop, 1488) en Da Gama (Indië, 1498) mogelijk. Columbus bestudeerde Portugese kaarten voor 1492.
De "School van Sagres" als formele instelling is een 17e-eeuwse historicus' romanticisering (Samuel Purchas). Hendrik was een mecenas en coördinator, geen professor. Zijn genialiteit was het institutionaliseren van kennisdeling onder praktijkers – een vroege R&D-lab voor maritieme expansie.