Er was geen gespecialiseerd, benoemd folterinstrument uniek voor slavernij. Slavendrijvers bestelden geen custom tools – ze grepen naar wat er bij de hand was en lieten lijding toebrengen.
Geen "slavenzweep" octrooi. Geen gebrandmerkte "overzichter's zweep." De terreur ligt in de banaliteit – een tool voor het sturen vanossen wordt een tool voor het scheuren van een moeders rug. Een kinders tak uit de tuin wordt een les in absolute macht.
Een specifieke zweep noemen zou een ontwerpintentie impliceren. De realiteit is lelijker: alles kon een wapen zijn, omdat het systeem het recht gaf om te wapenizen. Het object maakte niet uit. De intentie wel.