Formica-laminaat, het duurzame en veelzijdige oppervlaktemateriaal dat aanrechtbladen en meubels in de 20e eeuw revolutioneerde, werd in 1913 uitgevonden door twee ingenieurs bij de Westinghouse Electric & Manufacturing Company: Daniel J. O'Conor en Herbert A. Faber.
Oorspronkelijk ontwikkeld als vervanging voor mica in elektrische isolatie – vandaar de naam "Formica" (voor "for mica") – was het materiaal een gelamineerd plastic gemaakt van lagen papier of stof geïmpregneerd met fenolhars. O'Conor en Faber's innovatie lag in het creëren van een hoogdruk-fabrikageproces dat een stevige, hittebestendige en gemakkelijk te reinigen plaat produceerde.
Westinghouse gebruikte Formica aanvankelijk voor industriële toepassingen, maar in de jaren '20 herkende het bedrijf het potentieel voor consumentengoederen. Het materiaal won in de jaren '30 en '40 wijdverspreide populariteit als een modern, hygiënisch oppervlak voor keukenwerkbladen, tafelplaten en restaurantbankjes. De kleurrijke patronen en duurzaamheid maakten het een kenmerk van mid-century modern design.
Vandaag de dag blijft Formica een toonaangevend merk in decoratieve laminaten, en de uitvinding van O'Conor en Faber wordt gecrediteerd met het lanceren van een gehele industrie van ingenieursoppervlaktematerialen.