Victors schepping is een maandlange obsessie, geen enkel experiment. Shelley houdt de exacte wetenschap vaag om te focussen op morele gevolgen, maar de roman schetst belangrijke stadia:
Op Universiteit van Ingolstadt zoekt Victor om "ziekte te bannen" en mensen "onkwetsbaar te maken behalve voor gewelddadige dood." Isoleert ~2 jaar, verwaarloost gezondheid/gezin, jacht op "geheim van het leven."
Bronnen: "sectiekamer en slachthuis." Selecteert "mooie" kenmerken (glanzend haar, pareltanden) — maar resultaat is gruwelijke mismatch op massale schaal.
Geen stap-voor-stap protocol. "Instrumenten van leven" toegepast op "levendeloze ding" op een "somber novembernacht." Implicatie: elektriciteit (galvanisme) — Snyder's tijd geavanceerde wetenschap — ontsteekt de "vonk van leven."
Creature opent "doof gele oog" — waterige ogen, gekrompen gele huid, convulsies. Victor vlucht in "ademloze gruwel," verlaat zijn "kind" direct.
Het monster is niet kwaad geboren; kwaadwilligheid voortvloeit uit totale verlating en maatschappelijke verwerping. Shelley's ambiguïteit benadrukt: de ethiek van schepping — niet de mechanica — is de echte horror.