Uitgehakt in het alpine landschap van St. Moritz, Zwitserland, heeft de Olympische Bobbaan een unieke onderscheiding: het is de werelds enigste overgebleven natuur-ijs bobsleebaan. Vaak aangeduid als de Cresta Run — hoewel puristen merken op dat Cresta specifiek voor skeleton is — is de baan sinds haar ontstaan het toneel geweest van Olympische geschiedenis en talloze WK's.
Gebouwd in 1904, slingert de baan 1.722 meter door de Engadine vallei, haar bochten gevormd door het terrein zelf in plaats van betonverkoeling. Deze afhankelijkheid van natuurijs betekent dat de baan elke winter herbouwd wordt, haar karakter subtil verschuift met het seizoens-temperatuur en sneeuwval. Het is een levende baan, eisend absolute afstemming van de bestuurder op het ijs.
De St. Moritz Bobbaan was gastheer van de bobslee-evenementen voor zowel de 1928 als 1948 Winterspelen. Het is ook de locatie geweest van meer dan twintig FIBT Wereldkampioenschappen. Legenden van de sport — van Eugenio Monti tot Francesco Friedrich — hebben hun mettle getoetst op de beruchte bochten, zoals de "Horse Shoe" en de "Portago".
Hoewel de termen vaak door elkaar gebruikt worden, is de Cresta Run een aparte, aangrenzende baan die exclusief gebruikt wordt voor skeleton (hoofd-eerst glijden). De Olympische Bobbaan faciliteert zowel twee- als viermans bobslee. Beiden delen dezelfde natuur-ijs filosofie en dezelfde adembenemende setting, maar ze zijn distincte banen met verschillende rijdtechnieken.
In een tijdperk van kunstmatig gekoelde banen blijft St. Moritz een toevluchtsoord van traditie. Het is niet slechts een sportterrein; het is een monument aan de oorsprong van glijsporten, waar het ijs zijn eigen regels schrijft.