Schrijfstijl is de kenmerkende manier waarop een schrijver ideeën uitdrukt door taal – de vingerafdruk van hun vakmanschap. Het omvat negen miteinander verwobben elementen:
Woordenschatselectie: concreet vs. abstract, Germaans vs. Latijns, technisch vs. umgangstaal, archaïsch vs. hedendaags. Denk aan Hemingways eenslagers versus Faulkners meerslagers.
Rangschikking van woorden: simpel, samengesteld, complex, samengesteld-complex; periodiek vs. los; inversie; parallelisme; fragmentatie. Prousts labyrintachtige zinnen versus McCarthys gestripte minimalisme.
Metafoor, vergelijking, personificatie, metonymie, synecdoche, symbool, allegorie. Dichtheid en originaliteit van tropen onderscheiden stilisten – Plaths gewelddadige metaforen, Murakami's surreale vergelijkingen.
Toon: Houding ten opzichte van onderwerp/publiek (ironisch, ontzaglijk, klinisch, intiem).
Stem: De waargenomen persoonlijkheid achter de tekst – consistent door werken heen (Wodehouses boegende scherpte; Morrisons lyrische zwaarte).
Visueel, auditief, olfactief, tactiel, gustatief, kinesthetisch. Chechovs "geweer aan de muur" versus Prousts madeleine. Specificiteit creëert immersie.
Alinealogica, hoofdstukarchitectuur, narratieve chronologie, thematische patronering. Austens strakke drie-daden-symmetrie versus Bolaños fractale afdwalingen.
Aangenomen kennis, formaliteitsniveau, uitlegdiepte. Een kinderboek versus een academische monografie versus literaire fictie.
Om te informeren, overtuigen, vermaaken, oproepen, getuigen, experimenteren. Doel vormt elke stijlkeuze.
De synthese van al het bovenstaande plus temperament, ervaring, leesgeschiedenis, obsessies. Geen twee schrijvers delen het; het evolueert gedurende een carrière.
Stijl is geen versiering – het is de vorm van de inhoud. Zoals Buffon zei: "Le style, c'est l'homme."