Op een 1982 concert in West-Berlijn keek Nena (Gabriele Susanne Kerner) toe hoe het publiek rode ballonnen liet oplaten. Debeeld bleef hangen. Jeugdherinneringen aan de Berlijner Diergaarde, waar kleurrijke ballonnen verkocht werden, voegden een laag onschuldige nostalgie toe.
Uitgebracht in 1983, kanalisert het nummer de kernwapensangst van die tijd. De tekst — 99 ballonnen voor vijandelijke vliegtuigen gehouden, een catastrofale oorlog ontketend — satiriseert haartrigger militarisme en miscommunicatie.
De ballonnen worden een metafoor voor de absurditeit van conflict: kwetsbare, mooie dingen omgezet in voorwendsels voor verwoesting. Het opgedane melodie kontrasteert scherp met het grimme verhaal, wat de ironie onderstreept.
In West-Duitsland waren ballonvluchten een bekende pacifistische protestgebaar. "99 Luftballons" versterkte dat symbool wereldwijd, wordt een per ongeluk himne voor de vredesbeweging.
De Engelse versie, "99 Red Balloons," haalde #1 in UK en VS, maar het Duitse origineel blijft de definitieve anti-oorlogverklaring.