Rond 3400 v.Chr., in de moerassige rivierdalens van het oude Mesopotamië, drukten tempelboekhouders rietstylussen in nat klei en vonden per ongeluk de geschiedenis. Het systeem dat ze creëerden — cuneiform (van Latijn cuneus, "wig") — werd de eerste bekende geschriften van de mensheid, continu gebruikt voor meer dan 3.000 jaar.
De eerste teksten waren geen mythen of gebeden. Ze waren spreadsheets:
Literatuur kwam later — het Epos van Gilgamesh, astronomische waarnemingen, medische teksten. Schrijven begon als een managementtool voor complexe stedelijke samenlevingen.
Cuneiform was niet alleen Sumerisch. Het werd overgenomen en aangepast door:
Elke taal bocht de wigvormen naar eigen klanken. De laatste bekende cuneiform-tablet dateert uit de 1e eeuw n.Chr. — meer dan drie millennia continu gebruik.
Elke keer dat je een boodschappenlijstje schrijft, een appje stuurt, of dit artikel leest, gebruik je een cognitieve technologie die de Sumeriërs bootstrapten van boekhoudeklei. Ze wisten niet dat ze "schrijven" vonden. Ze wilden gewoon onthouden hoeveel geiten de tempel bezat. De rest was gevolg.