In S.E. Hinton's The Outsiders is Johnny Cade de bende's "lieverd" – stil, gemishandeld, feroce loyal. Als hij een briefje aan Ponyboy zou schrijven, zou het als hij klinken: simpel, fonetisch en ontroerend oprecht.
Pony,
Ik ben echt spijtig 's wat gebeurde. Ik moest vluchten, maar ik hou van je. Vergeet me niet, okay? Blijf sterk,
Johnny
De informele toon weerspiegelt hun intimiteit. De beknoptheid spiegelt Johnny's stilte. De fonetische spelling verankert hem in zijn realiteit – hij is een kind gefaald door het onderwijssysteem. En de kernboodschap – liefde, loyaliteit, een smeekbede om goed te blijven – vangt het emotionele centrum van de roman.
Natuurlijk zou de exacte inhoud afhangen van het verhaalmoment: na de moord, in de kerk, of die laatste brief uit het ziekenhuis. Maar de stem zou altijd onmiskenbaar Johnny's zijn.