Harmonica-bindung (accordion book binding) wordt gekenmerkt door herhaaldelijk gevouwen vellen of aangehechte ongevouwen vellen. Wereldwijd gebruikt, in het Westen vooral voor kinderboeken en beeldrijke boeken die uitvouwen tot muurfries. Variaties ontstaan uit Japanse boekkunst, maar basisconcept is minstens 1000 jaar oud.
Boeddhisten gebruikten orihon voor sutra-boeken (704-1185, Heian-periode Japan). Ontstond door scrolls in zigzag te vouwen (zoals harmonica), in een omslag te plakken. Boeddhisten gebruikten de vouwbeweging (boek van hand naar hand) om wind te creëren die genezend werkte boven gewonde gebieden.
Vaker in China dan Japan (Heian-periode). Verbeterde orihon door een vaste rug toe te voegen die de harmonica-vouw aan de omslag bindt. Vergelijkbaar met moderne bindwijze, maar alleen aan eerste en laatste pagina vast. 'Flutter book' genoemd. Valt het of waait wind, vouwen de bladen uit de omslag maar blijven aan de uiteinden vast.
Type orihon, maar met dubbelgrote vellen die in het midden gevouwen zijn. Sturdier dan standaard orihon. Door extra stevigheid kunnen beide kanten met vloeibare inkt beschreven worden. Legt ook open met twee pagina's zichtbaar (anders dan orihon).
Harmonica-bindung, maar elk blad apart papier (geen doorlopend vel). Omdat individuele bladen aan de voorrand zijn geplakt, is het populair om verschillende papiertypen te combineren in één binding.