Alternatief einde:
Terwijl Katniss en Peeta zegevierend op het podium staan, wordt hun overwinning met stilte ontvangen. Het Capitool, dat een feest verwacht, wordt verbijsterd in een bevroren stilte. De overwinnaars staan, in plaats van te buigen voor president Snow, rechtop en uitdagend.
Katniss, haar ogen fonkelend van uitdagendheid, kondigt aan de hele natie aan:"De Spelen zijn voorbij. Wij, de tributen, hebben ons eigen lot gekozen. We weigeren nog langer marionetten te zijn in jullie spelen. We staan voor vrijheid, voor onze families, voor onze dierbaren. We staan voor onszelf."
Peeta herhaalt haar gevoelens en verheft zijn stem:'We zullen niet langer het zwijgen opgelegd worden. We zullen niet gecontroleerd worden. We zullen niet bang zijn.'
De stilte breekt. Eén enkele stem, dan nog een, en al snel barst er een gebrul van applaus los uit de menigte, een golf van rebellie die door de arena raast. Het Capitool, niet voorbereid op een dergelijk verzet, wordt in chaos gestort.
De troepen van het Capitool, getraind om opstanden te onderdrukken, worden overrompeld. Ze zijn niet voorbereid op het enorme aantal mensen dat het verzet van de eerbetoon steunt. De opstand verspreidt zich als een lopend vuurtje, aangewakkerd door de moed van Katniss en Peeta.
In de nasleep komen de districten in opstand tegen het Capitool. De rebellie, aangewakkerd door de hoop geïnspireerd door Katniss en Peeta, wordt al snel een kracht die te machtig is om te stoppen. President Snow, ooit een symbool van angst en controle, wordt geconfronteerd met een revolutie die hij niet had kunnen voorzien.
De strijd voor de vrijheid wordt een meedogenloze, bloedige strijd. Katniss leidt met haar onwankelbare moed en Peeta's onwrikbare geest de opstand en wordt een symbool van hoop voor de onderdrukten. Ze vechten niet alleen voor hun eigen leven, maar voor de vrijheid van elk district.
Het einde, hoewel niet helemaal gelukkig, biedt een gevoel van hoop. De revolutie mag dan zijn aangewakkerd door het verzet van Katniss, maar de ware overwinning ligt in de eenheid van de districten. Ze hebben hun eigen lot gekozen, een toekomst vrij van de controle van het Capitool.
Dit einde verkent een ander pad voor het verhaal en benadrukt het potentieel van rebellie en de kracht van eenheid. Het stelt de personages in staat hun eigen kracht en keuzevrijheid te vinden, wat hoop geeft op een betere toekomst.