In de wereld van het schrijven lijken voetnoten te bestaan voor twee redenen: één praktisch, één pragmatisch. Praktisch geeft een voetnoot de auteur de mogelijkheid om gewicht te geven aan zijn of haar ideeën. De voetnoot kan de lezer leiden tot de definitieve redenering achter een stuk ten aanzien van het algehele punt van de auteur, zonder de noodzaak voor een lange afdwaling. Pragmatisch worden voetnoten gebruikt om plagiaat te voorkomen en duidelijk aan te geven waar de gedachten en ideeën van de auteur ophouden en die van een ander beginnen.
APA-stijl wordt door velen gezien als de goudstandaard voor schrijven. Het komt vaak voor in advertentieteksten, tijdschriftartikelen en wetenschappelijke papers. APA-voetnoten kunnen nogal complex zijn, als je bedenkt dat het voetnootformaat varieert van boek tot periodiek en nu tot internetcitatie. Toch worden door de voetnoot altijd vier vragen beantwoord. Wie heeft het geschreven? Waar vind ik het? Wie heeft het gepubliceerd? Wanneer is het gepubliceerd?
De naam van de auteur of auteurs wordt altijd vroeg in de voetnoot vermeld, ongeacht het geciteerde werk. De relatieve positionering van de auteursnaam benadrukt het belang van dit deel van de voetnoot. Elk vakgebied heeft bekende en gerespecteerde namen; als Einstein of Jung geciteerd wordt, wordt de credibiliteit geaccepteerd.
Een voetnoot is nagenoeg nutteloos als de lezer de bron niet kan terugvinden. Duidelijke richting moet gegeven worden over waar het geciteerde werk gepubliceerd is. Dit deel van een voetnoot kan verwijzen naar een website met complete URL, de naam van een boek met pagina-nummer, of de naam van een periodiek met artikelnaam. Ongeacht het formaat, moet de lezer voldoende informatie hebben om de genoemde publicatie te lokaliseren.
Hoewel zelfpublicatie en webpublicatie in het voorgaande decennium enige chaos hebben gecreëerd wat betreft de citatie van uitgevers, wordt deze informatie altijd in een of andere vorm opgenomen. Het bevat meestal de locatie van de uitgever gevolgd door het uitgeverijhuis of de entiteit. In het geval van zelfuitgevers kan de citatie zo simpel zijn als "Auteur".
De publicatiedatum kan variëren van nuttige informatie tot cruciale data voor het vinden van een artikel tot commentaar op relevantie. Voor periodieken en kranten kan de publicatiedatum de sleutel zijn om de juiste bron te vinden. Soms geeft de datum historisch context. Een artikel over Midden-Oosters politiek uit 1987 zou contextueel anders zijn dan één uit 2002. Ten slotte kan het de lezer aanwijzingen geven over verouderde of niet-geteste theorieën.