Van hiërogliefen tot spreadsheets, de toepassingen van geïntekte materialen veranderen constant, terwijl de toepassingsmethodes van inkt slechts kleine wijzigingen hebben ondergaan. De moderne printmedia steunt nog steeds op de traditionele methode van een geïntekte plaat op een oppervlak te drukken, maar digitale druk heeft zich in het alledaagse gebruik verirerd naarmate de personal computer in de midden jaren 90 populair werd.
De geschiedenis van inkt kan 4.000 jaar getraceerd worden, via de geschiedenis van handschrift en verven. Chinese en Egyptische vondsten dateren elk rond 2500 v.Chr. Deze tekeningen begonnen na de tijd van graveren in stenen tabletten, waarin rieten en borstels gebruikt konden worden om gemengelde zwarte en gekleurde mengsels aan te brengen.
Koolstof diende als fundamentele basis van vroege inkten, ofwel als gemalen houtskool of lampzwart gemengd. Het lampzwart of houtskool werd gemengd met water of olie en gecombineerd met hars en gevormd tot een inktstaf. Dit proces moest waarschijnlijk net voor gebruik plaatsvinden.
Vanaf de zevende of achtste eeuw dienden uitgroeiingen op bomen rijk aan tannine, als resultaat van insectenaanvallen, als primaire bron van inkt. Gemengd met ijzersalts, creëerde de tannine een inkt met een bleek blauwgrijs tint. Het blauwgrijs beeld duurde niet lang, want oxidatie maakte het snel zwart. Meer tijd moest voorbijgaan voordat inkt met indigo gemengd kon worden voor een bredere kleurenpallette.
Inkt bereikte zijn primaat rond 1550 toen Johannes Gutenberg de beweglijke-letterpers ontwikkelde. Gutenbergs pers maakte massaproductie van gedrukte tekst mogelijk, maar steunde op gesneden houtblokken voor afbeeldingen in inkt. Deze houtsneden bleven de primaire vorm van afbeeldingen drukken tot de 19e eeuw en de introductie van lithografie. Kleine vooruitgang in drukwerktechniek trad op met de Industriële Revolutie en fotografie, maar de manier om inkt over te brengen bleef grotendeels onveranderd tot de 20e eeuw.
De belangrijkste druksoorten die nu met inkt gebruikt worden: boekdrukkunst, diepdruk, lithografie, zijdezijnprint en non-impact digitale druk. In tegenstelling tot de eerste vier, laat non-impact digitale druk de traditionele methode van een plaat om inkt op het drukoppervlak te drukken achter zich. Geïdentificeerd met moderne pc-printers, kwam digitale inkt in de mode in de late jaren 80 toen computers thuisbureaus binnendrongen. Hoewel de meeste moderne kranten en boeken nog steeds lithografisch gedrukt worden, blijft digitale druk vooruitgang boeken als praktische optie voor commerciële druk.