Derde-persoonsverhalen is een extreem veelvoorkomend vertelapparaat. Het verwijst naar het perspectief van het verhaal, de "stem" waarin het verteld wordt, wat zowel de grammaticaal structuur als de manier waarop de lezer informatie ontvangt beïnvloedt.
Eerste-persoonsvertelling wordt verteld vanuit het standpunt van een personage binnen het verhaal ("Ik riep hem toe toen hij wegging"), terwijl de weinig gebruikte tweede-persoonsvertelling de imperatieve vorm gebruikt, de lezer direct aanspreekend ("Je moet naar je raam kijken").
Derde-persoonsvertelling ontstaat niet vanuit een rol in het verhaal. De verteller is losgemaakt en gescheiden van de actie.
Derde-persoonsvertelling gebruikt de "hij/zij"-vorm van schrijven (bijvoorbeeld: "Hij trok zijn pistool en richtte het op de politie").
Derde-persoonsvertelling is vaak allwetend, wat betekent dat het naar meerdere scènes en locaties kan reizen, en acties kan observeren die geen enkel personage kan.
Derde-persoonsvertelling profiteert ervan dat informatie snel en gemakkelijk overgebracht kan worden, in tegenstelling tot andere vormen die meer vertelfinesse vereisen.