Fine art fotografie is moeilijk te definiëren, primair omdat artistieke waarde heel erg in het oog van de waarnemer ligt. Het kan het best beschreven worden als fotografie puur voor het uiten van de eigen visie en gevoelens van de fotograaf. Het kan ook gedefinieerd worden door wat het niet is. Het is niet als commerciële fotografie, want het wordt niet geproduceerd om een product te verkopen of een image te promoten. Het is niet journalistiek van aard waar een foto genomen wordt om een visueel verhaal vast te leggen of te vertellen dat samenvalt met een geschreven. Er zijn elementen in de wereld van de kunstfotograaf die meer op kunst zinnen lijken te steunen en die hieronder besproken worden.
Om een gevoel te geven van het fotografische werk dat als de piek van fine art fotografie wordt beschouwd, denk aan de dramatische zwart-wit westerse landschappen van Ansel Adams of de iconische beelden van Americana vastgelegd door Alfred Eisenstaedt, geëpitomiseerd door zijn "VJ Day" foto van 1945 met een perfect gekaderde matroos en verpleegster in een kus. Dit zijn slechts twee van de bekendste fine art fotografen ter wereld.
Fine art fotografie is gericht op de esthetische of inspiratieve waarde van een beeld, ongeacht andere zorgen. Daarom neigt fine art fotografie ertoe onderwerpen te hebben die zich richten op natuurlijke elementen, menselijke vormen, landschap, architectuur en zelfs dramatische beelden die subtiel en in fijn detail behandeld worden.
Waar het vinden of vastleggen van bestaande beelden de norm was in kunstfotografie voor vele jaren, zijn recentelijk gecompliceerd gestage en belichte gecreëerde beelden in de mode gekomen. Met het wijdverspreide gebruik van digitale fotografie is de mogelijkheid van de fotografische kunstenaar om beelden te manipuleren bijna oneindig.
Voor het grootste deel van de geschiedenis van fine art fotografie werden beelden geprint en getoond op fotografisch papier gewoon vastgepind aan karton of multiplex backings wanneer getoond in galerijen of tentoonstellingen. In de late jaren '90 kwam het in de mode om fine art fotografie te passe-partout en te lijsten voor presentatie en in de vroege 2000 werd het populair om oversized prints buiten lijsten te tonen en zelfs op alternatieve oppervlakken als gerekt doek en stof.
Sinds de late jaren '70 heeft kunstfotografie an populariteit gewonnen bij individuele en institutionele verzamelaars. Naarmate printtechnieken voor meervoudige reprodukties verbeterden, produceerden veel fotografen limited edition prints van hun werk in kleine aantallen en plaatsten ze te koop via dealers of veilingen of drukten ze in high-quality koffietafelboeken van hun eigen werk. Fine art fotografie wordt verkocht onder zijn eigen categorie bij topveilinghuizen over de hele wereld.