Sarcasme, sardonisme en parodie zijn drie van de meest gebruikte stilistische middelen in geschreven taal. Hoewel ze allemaal lichtelijk van elkaar verschillen, is hun kern hetzelfde. Schrijvers gebruiken ze om indirect scherpe, vaak wittige kritiek te leveren. Sardonisme en parodie komen vaker voor in klassieke literatuur, maar sarcasme is het wapen van keuze voor columnisten, journalisten en tv-persoonlijkheden over de hele wereld die zo moedig en scherp mogelijk statements willen maken.
Zoek naar uitspraken van emotie of mening die onpassend lijken in de gegeven context. Als een schrijver een mening steunt die volledig onlogisch lijkt, is de kans groot dat hij of zij sarcastisch is en de tegenovergestelde positie probeert te brengen.
Houd uitkijk naar hyperbel, of overdreven formuleringen. Schrijvers overstaten vaak een mening om de logische of ethische gebreken ervan bloot te leggen.
Let op cursief, onderstreept of vetgedrukte woorden. Deze tonen aan dat de schrijver erg hard probeert de punt te benadrukken, wat in veel gevallen een sarcastische is.
Denk aan de persoonlijkheid en typische schrijfstijl van de schrijver. Als hij of zij normaal droog, saai proza schrijft, kan een uitspraak die je sarcastisch vindt, eigenlijk oprecht zijn. Aan de andere kant, bij bekende witte schrijvers als Mark Twain of Oscar Wilde, blijf constant waakzaam voor bizarre of eigenaardige uitspraken.
Overweeg of de tekst die je leest sarcasme zou moeten bevatten. Leerboeken en juridische verslagen bevatten geen sarcasme, maar opinion-kolommen en standpuntstukken waarschijnlijk wel.