De kenmerken van feature-artikelen variëren afhankelijk van de publicaties waarin ze verschijnen. De lengte, betaling, inhoud en stem van een van Matt Taibbi's politieke features voor "Rolling Stone" lijkt nauwelijks op een "New Yorker" coverstory door Malcolm Gladwell, ondanks dat beide landelijk verspreide tijdschriften zijn met politieke inhoud. Toch bestaan bepaalde constanten betreffende de definitie van een feature binnen de reeks mogelijkheden.
Redacteuren specificeren meestal de lengte van feature-artikelen. Features lopen doorgaans minimaal 500 woorden, en hoewel sommige korter kunnen zijn, zijn veel veel langer. Een recent stuk voor de "New Yorker" over Lady Gaga en Beyoncé door Sasha Frere-Jones loopt 1553 woorden; Joseph Epstein's essay-recensie van Stanley Fish's "How to Write a Sentence, and How to Read One" voor de "New Criterion" is meer dan twee keer zo lang, met 3405 woorden. Gebruik 2000 woorden als je regel voor de duim.
Betaling varieert wijd voor feature-artikelen. Wijd verspreide publicaties kunnen duizenden dollars betalen voor een feature, terwijl lokale en regionale tijdschriften misschien alleen exemplaren voor auteurs bieden als compensatie. Publicaties neigen ertoe om auteurs per woord te betalen. Bij het overwegen van een feature-opdracht, houd altijd rekening met de hoeveelheid werk die je schat dat het voltooien van de feature zal vereisen en weeg dit tegen de tarief. Profielen zijn een geweldig voorbeeld van een feature-opdracht die vaak lange interviews en uitgebreid fact-checking vereist – een profiel voor een klein bedrag kan meer werk zijn dan het waard is.
Inhoud vormt, samen met stem, het belangrijkste formele kenmerk van een feature. Veel features presenteren geen volledig originele inhoud; 대신 het schrijven van een feature bestaat vaak uit het proberen inhoud op een originele en boeiende manier te presenteren. In reisverslagen vinden veel schrijvers moeite om een originele invalshoek te geven op een plek die veel andere schrijvers bezochten; om deze dilemma op te lossen, moeten schrijvers zoeken naar originele hoeken. Bijvoorbeeld: hoeveel schrijvers hebben reisartikelen over het meer van Genève gekaderd in relatie tot Shelley en Byron, twee van de beroemdste 19e-eeuwse bewoners van het meer?
Stem is het andere belangrijke formele kenmerk van een feature. De stem die je aanneemt in een feature kan deels, of zelfs geheel, bepaald worden door de publicatie waarvoor je schrijft. Sommige publicaties, zoals "The Economist," schrijven veel aspecten van hun schrijversstemen voor, terwijl anderen, zoals "The Atlantic," minder controle uitoefenen over individuele auteurs. Een relatief eerder dan absoluut continuum is waarschijnlijk het beste model om in gedachten te houden bij het denken over stem in feature-schrijven: Christopher Hitchens' heftige eloquentie werkt goed in zowel "Slate" als "Vanity Fair" en zou waarschijnlijk ook in de "Wall Street Journal" lukken, maar waarschijnlijk niet voor "Ms. Magazine".