Leraren kunnen zo inspirerend zijn in je leven dat je een boek over hun reis wilt schrijven om anderen te inspireren. Schrijfideeën genereren, het project bespreken met de leraar die je in gedachten hebt, en het allemaal in duidelijke en beknopte manier opschrijven kan een uitdaging zijn. Het resultaat kan een beloning zijn van grondig onderzoek en welsprekende proza om met anderen te delen.
Schrijf in een dagboek welke ideeën, gedachten en richtingen je verhaal kan bevatten. Een dagboek helpt je dingen in de toekomst te onthouden, je geest te betrekken en gedachten te stimuleren. Bijvoorbeeld: waarom is jouw leraar speciaal of wat maakt haar verhaal uniek? Wat dreef haar om te leren of anderen te inspireren? Was er een traumatische gebeurtenis die ze overwon om leraar te worden? Gebruik dit om ideeën verder te ontwikkelen de weg op nadat je begint met schrijven.
Bespreek alle ideeën en gedachten die je hebt ontwikkeld met je leraar. Dit is ook een goed moment om schriftelijke toestemming of een getekend copyrightformulier te verkrijgen om het boek te schrijven. Je wilt misschien entertainment juridisch advies inwinnen, of het advies van een literaire agent of manager, omdat je de toestemming van iedereen die je interviewt voor het boek moet verkrijgen.
Neem verhalen of verleden ervaringen van je leraar op op een draagbare stemrecorder. Dit stelt je in staat om de leraar te citeren en relevante informatie te onthouden zonder het op te schrijven. Dit kan ook handig zijn voor herschrijvingen; je kunt initieel opvallende citaten loggen en later, via de looptijden op je recorder zoeken, zonder door notities en papieren te hoeven bladeren. Kies of je je richt op het professionele leven, persoonlijke of beide. Je kunt ontdekken dat de leraar over wie je wilt schrijven een spannende persoonlijke reis heeft die leidde tot de prestaties van zijn professionele leven. Hoe was school voor hem? Moest hij echt 25 km in de sneeuw lopen en daar begon zijn toewijding aan het lesgeven? Was het moeilijk voor hem om te leren, of was school een ontvluchting uit zijn persoonlijke leven? Heeft iemand speciaals hem geïnspireerd om leraar te worden?
Vertel een verhaal. "Verhaal gaat over een onbalans en tegenstrijdige krachten, een probleem dat opgelost moet worden. Een goede verteller beschrijft wat het is om met die tegenstrijdige krachten te dealen," stelt creatief schrijfdocent Robert McKee, auteur van 'Story: Substance, Structure, Style and the Principles of Screenwriting.' McKee adviseert schrijvers de 'strijd tussen verwachting en realiteit in al zijn lelijkheid' te illustreren. Wist je leraar in armoede op? Overwoon ze een ouder met alcoholisme? Of werd ze simpelweg verteld dat ze nooit zou slagen? Misschien had ze moeite op school maar werd ze een geleerde. Zoek naar iets unieks bij brainstormen — iets dat je verhaal onderscheidt van andere van het genre.
"Herlees, herschrijf, herlees, herschrijf." Helen Dunmore, Orange Prize winnaar voor haar boek 'The Siege', stelt: "Als het nog steeds niet werkt, gooi het weg. Het is een fijn gevoel, en je wilt niet vervuild raken met de lichamen van gedichten en verhalen die alles in zich hebben behalve het leven dat ze nodig hebben." Onbekende feiten of intrigerende gebeurtenissen springen eruit in de biografie van je leraar. Terwijl het leuk is om te weten waar ze vandaan komt, is het misschien niet nodig tenzij het een specifieke invloed had. Bijvoorbeeld: 'opgroeien in Normal, Illinois, was niet zo normaal voor de leraar over wie je schrijft omdat' — en sluit af met waarom zijn leven niet normaal was. Of misschien was het leven normaal totdat hij Illinois ontvluchtte en dichter werd om op avontuurlijke reizen over de wereld te gaan. William Strunk in 'The Elements of Style' adviseert: 'Maak definite beweringen. Vermijd tamme, kleurloze, aarzelende, non-committale taal. Gebruik het woord niet als middel van ontkenning of in antithese, nooit als middel van ontwijking.' Bijvoorbeeld: 'Hij was niet vaak op tijd,' is niet zo direct als 'Hij kwam meestal te laat.' Zoek directe manieren om je lezer of publiek te tonen — niet te vertellen — over het leven van je leraar.