Boekbinden was een gespecialiseerd vak in koloniaal Amerika, dat ample tijd en vakmanschap vereiste. Boekbinders vertrouwden op een assortiment handgereedschappen. De meeste van deze werden gebruikt om decoratieve emblemen, patronen en woorden op boekcovers te imprimeren of te toolen. In de koloniale tijd waren boeken, relatief schaars, bezittingen die gewaardeerd werden, gebouwd om te dureren, te educeren en te entertainen.
Een boekbinder zweep een hamer om handtekeningen samengesteld uit vier, zes, acht, 12 of 16 pagina's samen te persen. Een minimum van twee pagina's werd op elk vel gedrukt, wat vervolgens gevouwen en gesneden werd. Na het samenpersen van de pagina's met de hamer, rangerde de koloniale boekbinder ze op een naaiframe.
De koloniale boekbinder gebruikte een priem om gaten door de gevouwen handtekeningen te puncheren ter voorbereiding op de taak om ze met de hand samen te naaien. Lang, dun en puntig, toonden priemen boekbinders toe om handtekeningen te prikken zonder het gat breder dan nodig te maken.
Boekbindersnaalden waren een beetje langer dan naaialdjes en werden gebruikt om handtekeningen die op een naaiframe lagen samen te naaien. Volgens Colonial Williamsburg gebruikten boekbinders linnen draad om gegroepeerde pagina's aan een koord aan de achterkant van de boekcover te naaien. De koorden creëerden horizontale rillen over de vouw.
Koloniale boekbinders gebruikten messing stempels en rollen om boekcovers te decoreren. Rollen waren wielen bevestigd aan een handvat. Ontwerpen geïmprimeerd op de omtrek van het wiel werden overgedragen op de boekcover door toepassing van druk. De filet, die rechte lijnen maakte, was de meest gebruikte rol in koloniaal Amerika. Boekbinders verhitten hun messing stempels en rollen om decoratieve plaatjes, letters, goudblad, woorden en patronen op het vochtige leer van de cover aan te brengen.