In de afgelopen 60 jaar is de boekensector – van hoe lezers boeken verwerven tot hoe succes in de uitgave wordt gemeten – radicaal veranderd. Volgens 'Publishers Weekly' groeide het aantal Amerikaanse uitgevers van 357 in 1947 naar 3.000 in 1973 en 85.000 in 2008. Aanvankelijk was de VS boekuitgave georganiseerd door onafhankelijk welvarende uitgevers/editors geïnteresseerd in hoge literaire kwaliteit, met minimale winst. Sinds de jaren '80 namen corporaties uitgevers over, met meer geld maar veranderde verwachtingen.
Naast nieuwe media (blogs, Twitter, Facebook) hebben de meeste uitgevers gestopt met het accepteren van 'ongeagent' inzendingen, waardoor literaire agents belangrijker worden. Sommige uitgevers startten wiki-projecten voor boeken, zodat fans digitale aantekeningen kunnen maken.
Begin jaren '60 consolideerden diverse uitgevers. Knopf werd opgekocht en imprint van Random House, dat door RCA Corporation werd overgenomen. Deze corporate associatie bracht nieuwe financiële middelen, maar ook verwachtingen van hogere winst. In de jaren '90 gokten uitgevers groot, met enorme voorschotten op onbewezen debutanten.
Chris Anderson in 'The Long Tail' beschreef hoe internet boekkopers voordelen biedt ten opzichte van traditionele boekwinkels. Webverkopers (Amazon) kunnen minder boeken verkopen bij groter assortiment en winstgevend blijven. Met de opkomst van mobiele apparaten stijgen internetboekverkoepen. Volgens 'Wall Street Journal' heeft Amazon een unieke kans om boekverkoop op iPad en Kindle te monopoleren.
In 2008 vond de Book Industry Study Group dat de opbrengst met meer dan $14 miljoen onderschat werd. Het rapport 'Under the Radar' wijst erop dat detailhandelaars hun verkoopcijfers niet accuraat aan uitgevers rapporteren.
Boris Kachka in 'The End' schetst een niet veelbelovende toekomst. Internetpublicatie en stagnerende verkopen leiden tot een crisis. Hoewel romans als 'The Girl with the Dragon Tattoo' en 'Twilight' grote lezersgroepen bereiken, dalen boekverkoepen sinds eind jaren '90 stapsgewijs.