Het International Standard Book Number (ISBN)-systeem wordt gebruikt om gepubliceerde werken wereldwijd te identificeren en te volgen. Het elimineert de noodzaak voor individuele uitgevers om afzonderlijke identificatiesystemen te creëren en maakt het mogelijk om de duizenden nieuwe titels die elk jaar de uitgevende industrie binnengaan, gemakkelijk te beheren.
Het ISBN-systeem werd in 1972 ontwikkeld als resultaat van onafhankelijke interne nummeringssystemen die door de Verenigd Koninkrijk-uitgever J. Whitaker and Sons Ltd. en de Amerikaanse uitgever R.R. Bowker werden gecreëerd.
De International Standards Organization (ISO) bepaalde dat een gestandaardiseerd systeem noodzakelijk was om literaire werken die door uitgevers worden aangeboden, te organiseren.
De ISBN bestaat uit vier secties: groepsidentifier, uitgeveridentifier, titelidentifier en controlecijfer.
Titels die vóór 2007 zijn gepubliceerd, bevatten tien cijfers, terwijl recentere titels een dertien-cijferige ISBN hebben.
Een ISBN stelt iedereen die bekend is met het systeem in staat om de oorsprong van de titel te bepalen, inclusief de geografische regio van publicatie en het uitgeversbedrijf. Geautomatiseerde verkoopsystemen zijn afhankelijk van ISBN-nummers om verkopen en zendingen van literaire werken snel te beheren.