Blind Lemon Jefferson & Blind Blake: De Realiteit Van Royalty-uitbuiting
Correct: Ze kregen GEEN royalty's of significante bedragen.
Historische Realiteit
- "Race Records" Tijdperk (1920s–30s): Zwarte artiesten namen op tegen vaste vergoedingen ($20–$100/sessie), geen royalty's.
- Blind Lemon Jefferson (Paramount): ~100 nummers opgenomen; betaald per sessie. Overleden mittelloos (1929).
- Blind Blake (Paramount): ~80 nummers; dezelfde vast-vergoedingstructuur. Verdween uit archieven ca. 1932; sterfgegevens onbekend.
- Labelpraktijken: Paramount, Okeh, Victor misbruikten contract-onwetendheid en ongelijke machtsverhoudingen.
- Copyright: Artiesten bezitten zelden masters of composities.
Systematisch Patroon
Dit was standaard industriepraktijk voor zwarte artiesten tot de 1940s–50s (en daarna). Witte coverversies verkochten vaak beter dan originalen, genererend nul inkomen voor oorspronkelijke artiesten.
Nalatenschap
Beiden worden nu erkend als fundamentele bluesfigures. Postume compilaties genereren inkomsten voor nalatenschappen/label-opvolgers — niet voor de artiesten of hun erfgenamen in de meeste gevallen.