Binnen de basale verhalestructuur - begin, midden, eind - hebben schrijvers oneindige opties voor vertellen. Vooral in langere verhalen vlechten schrijvers verschillende verhalenstrengen (delen van een plot) samen, bijvoorbeeld een romantiek in een actiefilm. Deze strengen werken samen om actie, thema's, perspectief en personages te ontwikkelen.
Sommige verhalen hebben geen dominante storyline, maar meerdere verhalenstrengen die met elkaar interacteren, personages, actie of thema's delen. Voorbeeld: Harper Lee's "To Kill a Mockingbird" (rasvraagstukken in de jaren '30 Zuiden) heeft twee plotbogen, elk met een klimax. Eén gaat over Advocaat Atticus Finch's verdediging van Tom Robinson, een onschuldige zwarte man beschuldigd van verkrachting van een witte vrouw; klimax: hij verliest de zaak. De andere gaat over de verteller Scout, Atticus' dochter, en haar veranderende blik op hun mysterieuze buurman Boo Radley. De klimax van die plot komt wanneer de twee strengen kruisen: de vader van de vrouw die Tom beschuldigde valt Scout en haar broer aan, maar Boo Radley redt ze door de man te doden.
Sommige verhalen hebben een "kaderverhaal" dat het hoofdverhaal omringt. De plots van het kaderverhaal en de hoofdlijn zijn beide strengen in het complete verhaal. Deze kaders tonen vaak een oudere personage die terugkijkt op een jongere zelf met een ander perspectief. Voorbeeld: de film "Titanic" (1997) begint met schattenjagers die een schets van een naakte vrouw met een diamantenketting vinden, en een oude vrouw claimt dat het haar is. Het grootste deel - de hoofdnarratief - is een flashback naar haar ervaringen op de Titanic, en de film eindigt met een terugkeer naar het kaderverhaal.
Veel verhalen, vooral in het modernisme, schuiven frequent tussen perspectieven; personages vertellen elk hun versie van dezelfde gebeurtenissen, of elk een ander deel van het verhaal. Elk perspectief vormt een verhalenstraat. William Faulkner's "As I Lay Dying" is een beroemd voorbeeld. Elk hoofdstuk wordt verteld door een van 15 personages, meestal leden van het Bundren-gezin, die reageren op Addie Bundrens overlijden en begrafenis.
Intercalair hoofdstukken onderbreken de hoofdnarratief en commenteren erop. In John Steinbeck's "The Grapes of Wrath" is bijna elk ander hoofdstuk intercalair. De hoofdlijn volgt de worstelingen van de familie Joad die uit de Dust Bowl migreren in de jaren '30. De intercalair hoofdstukken geven sociale en historische context aan de reis van de Joads, met als doel te tonen dat als lezers zich met de Joads kunnen verbinden, ze hun mededogen moeten uitstrekken naar de duizenden families die hetzelfde lijden.