Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Fictie

Juiste formaten voor het schrijven van dialogen in een roman

Dialogen in een fictieve roman zijn een verbale uitwisseling tussen twee of meer personages. Er zijn diverse manieren waarop een schrijver dialogen kan introduceren en de spreker kan identificeren, de eenvoudigste manier is door de naam te noemen. Een ander veelgebruikt formaat is het laten adresseren van personages elkaars namen of het noemen van hun namen aan het begin, zodat duidelijk wordt wie er spreekt in de daaropvolgende dialoog. Een andere manier om dialoogregels te formatteren is door inspringing.

De spreker benoemen

De simpelste manier om de spreker aan te duiden bij het schrijven van dialogen in een roman is door eerst de naam te noemen. Voorbeeld: "Bart zei: 'Dat is niet zo aardig.'" Als je de spreker na de aanhalingstekens identificeert, moet de laatste zin van het citaat eindigen met een komma en aanhalingsteken voordat je uitlegt wie er praat. Voorbeeld: "'Dat is niet zo aardig,' zei Bart." Als je de dialoog onderbreekt met de toelichting, begint de dialoog die op "zei Bart" volgt niet met een hoofdletter. Voorbeeld: "'Dat,' zei Bart, 'is niet zo aardig.'"

Het duidelijk maken

Elke keer dat je kiest voor een "Bart zei" of een "Anna uitlegde", vergeud je gewoon de tijd van de lezer. De spraak en stijl van elk individueel personage moet voldoende onderscheidend zijn om direct herkend te worden. Dit is waarom een betere manier is om de spreker te identificeren zonder dit daadwerkelijk te doen, door aan het begin van elk gesprek een uitleg of identificatie op te nemen, waardoor het duidelijk wordt dat de twee personages volledig verschillend zijn. De lezer moet onmiddellijk kunnen onderscheiden wie wat zegt.

Via je personages

Sommige schrijvers, uit vrees niet begrepen te worden of omdat ze twijfelen aan de intelligentie van hun lezer, laten hun personages in elke regel elkaars namen noemen. Bijvoorbeeld: "'Dat is niet zo aardig, hè Anna?' – 'Ik vind het niet erg, Bart!'" Gebruik deze methode incidenteel, maar probeer het niet te overdoen. Kijk ook naar die laatste dialoogwisseling. De vraagtekens en uitroeptekens (slechts één van elk) passen binnen de aanhalingstekens. Ze vermittelen de toon van elke spreker. En tenslotte, als je personages op elkaar schreeuwen, dan moet dit duidelijk zijn uit de inhoud van de dialoog, niet uit de uitroeptekens. Houd dit in gedachten.

Dialogen inspringen

Een andere manier om dialogen in een roman te formatteren is door de regels in te laten springen. De juiste manier om je dialoog in te laten springen is om dit op dezelfde manier te doen als bij elke andere alinea. Een inspringing van een half inch is prima. Elke keer dat de spreker wisselt, moet je opnieuw inspringen. Dus elke keer dat Bart spreekt, begint hij met een nieuwe ingesprongen alinea. Wanneer Anna antwoordt, geef je dit aan door weer een ingesprongen alinea.

Fictie

Related Categories