"Ik ken het geheim," zei de rijke, bejaarde auteur, "van boeiende en spanningrijke schrijfkunst, een geheim zo zeldzaam dat weinig schrifteurs het kennen. Het is van jou voor een prijs die weinig bereid zijn te betalen." "Vertel me! Wat is de prijs?" smeekte de aspirant-schrijver. Als je de prijs en het geheim wilt weten, gefeliciteerd: je bent zojuist gevangen door een cliffhanger.
Literary Devices definieert een cliffhanger als een abrupt einde of onthulling die de protagonist in een moeilijke, onopgeloste situatie achterlaat. De grootste cliffhanger-liefhebber aller tijden, prinses Scheherazade uit "Duizend-en-één nacht", ontging de doodstraf door een kalief te "haken" met "vervolg volgt"-einden aan haar duizend-en-odd verhalen. Ze begreep dat het doel van een cliffhanger is om de lezer aan te zetten door te lezen terwijl hij nachtigt naar de oplossing. Daarom werken cliffhangers het best aan het einde van een hoofdstuk, omdat de auteur wil dat de lezer doorgaat met het verhaal. Plaatsing is essentieel; het volgende element is timing.
De meester van het timen van cliffhangers was Charles Dickens, die de meeste van zijn romans in 20-hoofdstukinstallaties publiceerde in "Bentley's Monthly" magazine. Als je Dickens leest met een oog op de cliffhangers, vind je ze op intervallen van vier tot vijf hoofdstukken. In "Grote verwachtingen" volgen we wees Pip terwijl hij zich bevriendt met de gevangene Magwitch, voedsel en gereedschap stielt voor de uitschoteling. De politie komt aan bij Pips huis aan het einde van hoofdstuk 4, en Dickens' ademloze lezers moesten een maand wachten om te zien of de jonge onschuldige de cel in moest.
The Huffington Post adviseert dat de cliffhanger gepland en organisch aan het verhaal moet zijn, in plaats van een goedkope truc. Niets is zo dodelijk voor lezers als een plotselinge nieuwe crisis of antagonist die zonder duidelijke reden wordt geïntroduceerd. De persoon of situatie die de crisis draagt, moet lang vóór de cliffhanger in het verhaal geïntegreerd zijn. Een prachtig voorbeeld is Thomas Hardy's "Burgemeester van Casterbridge." De protagonist ontslaat in hoofdstuk 10 een bijpersonage genaamd Jopp. Jopp keert terug met een chantage-opdracht in hoofdstuk 26.
Als je de voorbeelden bestudeert, vind je de simpele stappen tot cliffhangers bij Hardy, Dickens en prinses Scheherazade. Ieder bedenkt verhalen met protagonisten in uitdagende situaties. Ieder voegt antagonists toe aan het begin wier aanwezigheid of onthullingen de protagonist voor een moeilijke keuze plaatsen. De keuzemomenten vallen samen met hoofdstuk-eindes. De basis voor plotwendingen wordt van tevoren gelegd in voorspellende gebeurtenissen. Met andere woorden: cliffhangers zijn zorgvuldig gepland; dat is hun essentiële geheim. En dat is ook het geheim van de bejaarde auteur, voor het geval je ademloos wachtte.