Wanneer je begint met je verhaal te schrijven, ongeacht of het een kort verhaal, roman of zelfs non-fictieverhaal is, moet je beginnen met een structuur. Er zijn veel verschillende soorten structuren om uit te kiezen, en de inhoud van je verhaal helpt je bepalen welke het beste is. De structuur moet worden gezien als de eerste stap, een fundaat waarop je je inhoud kunt bouwen.
Eén van de meest voorkomende structuren is de drie-actstructuur. Meeste verhalen volgen een afgeleide van deze structuur. Het eerste acte van de drie-actplot introduceert de hoofdpersonages van het verhaal en introduceert de eerste bron van conflict. Het tweede acte, wat het grootste deel van het verhaal uitmaakt, zal de emoties van de geïntroduceerde personages opbouwen alsook het conflict in het midden van het verhaal intensiveren. Het derde acte zal dit conflict oplossen, of het onopgelost laten maar het verhaal op andere manieren ontwikkelen.
Schrijver Nigel Watts heeft een nieuwe manier voorgesteld om verhaalstructuur te benaderen. Hij stelt dat verhalen samengesteld zijn uit acht essentiële punten. Deze zijn: rust, de trigger, de zoektocht, verrassing, cruciale keuze, climax, keering, oplossing. Elk van deze punten ontwikkelt het verhaal en de personages verder dan het vorige, terwijl ze extra obstakels presenteren tot de uiteindelijke oplossing. De achtpuntenstructuur moet worden gezien als een losse checklist om de details van je verhaal tegen te checken en niet als een stel starre regels.
Een raamverhaal begint en eindigt met een scène die plaatsvindt na de gebeurtenissen, die herhaald worden door een van de personages in de raam. Een populair gebruik van deze structuur is een ouder persoon die een verhaal vertelt aan zijn kind of kleinkind, de gebeurtenissen van zijn verleden herinnerend. Ongeacht hoe het uitgevoerd wordt, zal het merendeel van het verhaal worden verteld via een klassieke drie-actstructuur, maar gegrondvest in een begin en eind die enige diepgang aan het algehele verhaal kunnen toevoegen.
Een niet-lineair verhaal wordt meestal verteld door een derde-persoon, alwetende verteller die ervoor kiest het verhaal uit volgorde te vertellen om redenen die bijdragen aan het algehele verhaal. De verteller kan direct meegaan met tijdssprongen, door uit te leggen dat een gebeurtenis voor of na de huidige plaatsvond, of indirect via dialogen en settingbeschrijvingen. Deze structuur kan in de eerste persoon gedaan worden, maar alleen in de vorm van herinneringen en toekomstvisioenen.