De 20e eeuw was als geen tijdperk ervoor. Einstein, Darwin, Freud en Marx waren slechts enkele van de denkers die de Westerse cultuur diep veranderden. Deze veranderingen namen duidelijke vorm aan in de literatuur van de 20e eeuw. Modernisme, een beweging die een radicale breuk was met 19e eeuwse Victoriaans, leidde tot postmodernisme, dat nadruk legde op zelfbewustzijn en pop-art. Terwijl 20e eeuwse literatuur een divers veld is dat een verscheidenheid aan genres bedekt, zijn er gemeenschappelijke kenmerken die de literatuur voorgoed veranderden.
Voor de 20e eeuw neigde literatuur ertoe gestructureerd te zijn in lineaire, chronologische volgorde. Twintigste-eeuwse schrijvers experimenteerden met andere soorten structuren. Virginia Woolf, bijvoorbeeld, schreef romans wiens hoofplot vaak "onderbroken" werd door individuele personages herinneringen, resulterend in een desorienterende ervaring voor de lezer. Ford Madox Ford's klassieker "De Goede Soldaat" speelt met chronologie, springend heen en weer tussen tijdperken. Veel van deze schrijvers stonden erop te imiteren het gevoel van hoe tijd werkelijk subjectief ervaren wordt.
Als er één ding is waar lezers op konden rekenen vóór de 20e eeuw, was het de betrouwbaarheid van een objectieve verteller in fictie. Modernistische en postmodernistische schrijvers geloofden echter dat dit de betrouwbaarheid van verhalen in het algemeen een onrecht aandoende. De 20e eeuw zag de geboorte van de ironische verteller, die niet vertrouwd kon worden met de feiten van het verhaal. Nick Carraway, verteller van Fitzgerald's "De Grote Gatsby," vertelt bijvoorbeeld het verhaal met een bias naar de titelpersonage van de roman. In een extreem geval van gefragmenteerd perspectief, wisselt Faulkner's "Terwijl Ik Sterf" vertellers tussen elk hoofdstuk.
De 20e eeuw is onderscheiden als de eeuw van urbanisatie. Naarmate meer mensen naar steden in Europa en Amerika verhuisden, gebruikten romanauteurs stedelijke omgevingen als achtergrond voor de verhalen die ze vertelden. Misschien de bekendste van deze is James Joyce's "Dublinners," een reeks korte verhalen die allemaal in verschillende locaties in Dublin spelen. Andere 20e eeuwse schrijvers zijn ook nauw verbonden met verschillende stedelijke centra: Woolf en London, Theodore Dreiser en Chicago, Paul Auster en New York, Michael Ondaatje en Toronto.
De 20e eeuw gaf stem aan gemarginaliseerde mensen die eerder weinig erkenning kregen voor hun literaire bijdragen. De Harlem Renaissance, bijvoorbeeld, bracht Afro-Amerikanen in New York samen om een krachtige literaire beweging te vormen. Schrijvers als Langston Hughes, Nella Larsen en Zora Neale Hurston schreven fictie en poëzie die zwarte identiteit vierden. Op dezelfde manier kregen vrouwelijke schrijvers erkenning door romans die hun eigen ervaring chronicleerden. Tenslotte werd de postkoloniale literaire beweging geboren, met schrijvers als Chinua Achebe die verhalen schreven namens onderdrukte volkeren die kolonisatie door Westerse machten hadden ervaren.