Een kortverhalenauteur moet kiezen tussen haar verhaal vertellen met de stem van een van haar personages of een losstaand, allwetend perspectief aan te nemen dat haar meer flexibiliteit geeft bij het beschrijven van de setting en personages van het verhaal. Elk type narratief heeft specifieke sterktes en zwaktes, en het beste type narratief voor een verhaal hangt af van het dramatische effect dat de auteur wil bereiken en haar vaardigheid in het gebruik van een bepaald type narratief.
Een eerste-persoons narratief is geschreven vanuit het perspectief van een van de personages van het kortverhaal, en hoewel dit personage meestal de protagonist van het verhaal is, kan een bijpersonage ook narratie leveren. Een eerste-persoons narratief geeft lezers de meest indringende blik in de gedachten, gevoelens en motivaties van het personage, wat de gebeurtenissen die dat personage ondergaat meer dramatisch gewicht geeft. De tegenprestatie is dat de lezer niet meer inzicht heeft in de andere personages of gebeurtenissen van het verhaal dan wat de verteller weet. Eerste-persoons narratie leent zich niet zo gemakkelijk voor beschrijvende proza als een derde-persoons narratief. De beschrijvingen van een personage van mensen, settings of emoties gemakkelijk gedwongen en ongemakkelijk kunnen klinken als de schrijver probeert bewust literair te klinken, omdat een typisch persoonlijke intern monoloog niet inherent dramatisch of diepzinnig is.
Een schrijver gebruikt een tweede-persoons narratief om haar kortverhaal te schrijven alsof de lezer het centrale personage van het verhaal was, dus een typische zin zou kunnen luiden: "Je trekt je jas aan en stap je in de bui." Auteurs gebruiken zelden tweede-persoons narratief, omdat zelfs als de schrijver uitzonderlijk vaardig is, de tweede-persoonsvorm voor de lezer erg gedwongen en onnatuurlijk kan aanvoelen.
Derde-persoons narratie is het meest gebruikte narratief in kortverhalen, met een allwetende, losstaande stem. Een schrijver kan dit perspectief gebruiken om personages' gedachten en motivaties met meer vrijheid te onthullen dan hij met een eerste-persoons narratie heeft, wat de lezer een uitgebreid overzicht geeft van alle gebeurtenissen die binnen het verhaal plaatsvinden. Beperkte derde-persoons narratie focust primair op de ervaringen van een enkel personage, hoewel de schrijver niet met de stem van dat personage spreekt en nog steeds de vrijheid heeft om de lezer informatie te geven die het personage niet zou hebben. Een schrijver die een beperkte derde-persoons narratief gebruikt, kan ook tussen personages schakelen gedurende het verhaal, gefocust op verschillende personages in verschillende tijdperken of geografische locaties naarmate het verhaal vordert.