De tweede-persoonsvertelling is een fictieschrijfstijl die de hoofdpersoon aanspreekt in de vorm van een persoonlijk voornaamwoord (meestal jij). In tegenstelling tot de eerste-persoonsvertelling, waarbij de hoofdpersoon het verhaal vertelt, beschrijft de tweede-persoonsvertelling het alsof er tegen de hoofdpersoon gesproken wordt. Deze stijl stelt lezers in staat om de identiteit van de hoofdpersoon aan te nemen, omdat het leest alsof zij zelf worden aangesproken.
De tweede-persoonsvertelling leest alsof een bijpersonage de lezer als hoofdpersoon aanspreekt. Bijvoorbeeld: "Terwijl jij en ik naar de heuvel keken, wisten we dat het een zware bekliming zou worden. Jij keek me aan en zei: 'Kom op, kerel, laten we gaan.'"
Tweede-persoonsvertelling is zwaar belast met het gebruik van het persoonlijk voornaamwoord jij in een narratieve manier, in tegenstelling tot een communicatieve. Een eerste-persoonsvertelling zou bijvoorbeeld luiden: "Plotseling riep ik de jongen toe: 'He jij. Blijf van de weg af!' " Maar een tweede-persoonsvertelling zou luiden: "Plotseling roep jij de jongen toe: 'He jij. Blijf van de weg af!' " In het tweede voorbeeld is de eerste jij de hoofdpersoon.
In een tweede-persoonsvertelling verwijst jij overwegend naar de protagonist – alsof de hoofdpersoon geen herinnering heeft aan zijn daden en wordt verteld wat hij deed.
Het persoonlijk voornaamwoord jij wordt gebruikt als katalysator om de plot vooruit te drijven. Dit kenmerk lijkt op de eerste-persoonsvertelling: als de hoofdpersoon er niet is, stagneert het verhaal.
In tegenstelling tot andere vertelvormen die jij gebruiken als onderdeel van dialoog, gebruikt de tweede-persoonsvertelling jij op een representatieve manier. In een zin ben jij (de lezer) de hoofdpersoon.